DOĞDUĞUM YER

Buralardan çok uzakta bir köydü!

Beyaz,billur bir derecik içinden,

Hıçkırırdı,sevinerek geçerken.

Kenarında vardı bir çok söğüdü....

Ben işte bu söğütlerin susmadan

Gölgesinde büyümüştüm.Evimiz

Tenha idi;ne yabancı,ne bir iz....

Bahçemizdi yakınlardaki o orman .

Bir ses''sevin!'' derdi gülen rüzgarda

Sevinçlere yoktu orda nihayet.

Salınırdı bu ses gümüş dallarda.

Görünmeyen bülbüllerin öğüdü!

Doğduğum yer,doğduğum yer....O cennet

Buralardan çok uzakta bir köydü

ÖMER SEYFETTİN 1917

İSTANBUL' UN FETHİNİ GÖREN ÜSKÜDAR

İSTANBUL'UN FETHİNİ GÖREN ÜSKÜDAR

Üsküdar, bir ulu rü'yayı görenler şehri!
Seni gıpta ile hatırlar vatanın her şehri.

Hepsi der: "Hangi şehir görmüş onun gördüğünü?
Bizim İstanbul'u fethettiğimiz mutlu günü!"

Elli üç gün en mehâbetli temâşâ idi o!
Sanki halkın uyanık gördüğü rü'yâ idi o!

Şimdi beş yüz sene geçmiş o büyük hatırâdan;
Eli üç günde o hengâme görülmüş buradan;

Canlanır levhası hâlâ beşer ettikçe hayâl;
O zaman ortada, her saniye gerçek bir hâl.



Gürlemiş Topkapı'dan bir yeni şiddetle daha
Şanlı nâmıyle 'Büyük Top' denilen ejderha.

Sarfedilmiş nice kol kuvveti gündüz ve gece,
Karadan sevk edilen yüz gemi geçmiş Halic'e;

Son günün cengi olurken ne şafakmış o şafak,
Üsküdar, gözleri dolmuş, tepelerden bakarak,

Görmüş İstanbul'a yüzbin meleğin uçtuğunu;
Saklamış durmuş asırlarca hayâlinde bunu.

YAHYA KEMAL

BİR BAYRAK RÜZGAR BEKLİYOR!

Şehitler tepesi boş değil,
Biri var bekliyor.
Ve bir göğüs, nefes almak için;
Rüzğar bekliyor.
Türbesi yakışmış bu kutlu tepeye;
Yattığı toprak belli,
Tuttuğu bayrak belli,
Kim demiş meçhul asker diye?
Destanını yapmış,kasideye kanmış.
Bir el ki;ahretten uzanmış,
Edeple gelip birer birer öpsün diye faniler!
Öpelim temizse dudaklarımız,
Fakat basmasın toprağa temiz değilse ayaklarımız.
Rüzğarını kesmesin gövdeler
Sesinden yüksek çıkmasın nutuklar,kasideler.
Geri gitsin alkışlar geri,
Geri gitsin ellerin yapma çiçekleri!
Ona oğullardan,analardan dilekler yeter,
Yazın sarı,kışın beyaz çiçekler yeter! Söyledi söyleyenler demin,
Gel süngülü yiğit alkışlasınlar
Şimdi sen söyle söz senin.
Şehitler tepesi boş değil,
Toprağını kahramanlar bekliyor! Ve bir bayrak dalgalanmak için;
Rüzğar bekliyor!
Destanı öksüz ,sükutu derin meçhul askerin;
Türbesi yakışmış bu kutlu tepeye
Yattığı toprak belli,
Tuttuğu bayrak belli,
Kim demiş meçhul asker diye?...

ARİF NİHAT ASYA

HANGİSİYİM BEN??

Şu insanlardan hangisi ben'im?

Hele sen şu kavgayı, gürültüyü dinle,

ağzıma, sözüme kulak asma.

Hem sen beni elden çıktı bil.

Yoluma kadeh madeh koyayım da deme.

Önüme ne çıkarsa tuzla buz ederim.

Hem ben tıpatıp sana benzerim.

Ağlarsan ağlarım,

gülersen gülerim.

Asıl sen vardın ortada,

ben senin elinde bir ayna.

Sen yeşillikte bir ağaç,

ben senin gölgen.

Ben senin gôlgen olduktan sonra

hemen gider kendime bir dost ararım

kurmak için yanında çadırımı,

ararım bir taze gül fidanı.

Sonra sâkinin kapısına varır,

vurur testimi kırarım.

Sonra oturur bardak bardak içerim

ciğerimden akan kanı

Mevlana Celaleddin Rumi